دوره 35

سيل خروشان اندوه، بي امان بر وجودش يورش مي آورد و گلويش را مي فشارد، چندان كه نمي داند از اين بند غم چگونه رهايي بايد … دلي دارد دردمند و تني دارد رنجور، مانده است كه اين حكايت را نزد كدام دوست برد و اين شكايت را در كدام منزل بگشايد. ژرفاي اين رنج را كسي نيست كه دريابد و پهناي اين اندوه را احدي نيست كه حس كند!
آرام و قرار ندارد، وجود توفاني اش را به كوچه هاي شهر مي سپارد و در انديشه ساحلي كه توفان از جانش برگيرد و گرداب وجودش را آرامش دهد، منزل به منزل به پيش مي تازد.
اين نياز اوست، نياز راستين هر انساني كه در اندرون جان خويش غم نهفته دارد و اندوهي فرو خفته. هر كه چنين است در وراي اين جهان خاكي، كسي را مي جويد كه سخن و حكايت او را بشنود و نجواي برخاسته از دل غمزده او را مهربانانه در كام خويش ريزد…
آن گاه كه چنين كسي را يافت، بند از دل مي گشايد و بي هيچ ترتيب و آدابي‌ همه ناگفته هاي خود را - كه از واگويه آن پرهيز داشت - بر زبان مي راند، زيرا مي داند كه اين گوش، چونان ديگران نيست كه فقط مي شوند، بلكه اين سخن در برابر فردي گفته مي شود كه با شنيدن آن، گويي همه رنجها و غمها را در جان خويش مي بينند، پس مي كوشد تا غبار غم از تن و جان وي بزدايد و او را در زلال معرفت خويش جلا بخشد.
اين سرچشمه فيض و كرامت و اين معدن بخشش و بزرگواري، زماني برا نسان آشكار مي شود و معني مي يابد كه اين باور را با همه وجود خويش دريابد كه او كليد هر قفل ناگشوده است و توان اين را دارد كه انسان را از گرفتاري در كلاف در هم پيچيده مشكلات رهايي بخشد.
هر گاه انساني به اين باور بنيادين دست يافت و با همه وجود خويش به اين سرچشمه عرفان معرفت رسيد، مي تواند از زلال آن سيراب گردد و خود را در جوار دوستي مهربان ببيند كه همه وجودش رامشفقانه وقف او كرده است.
اما رسيدن به اين باور چندان سهل نمي نمايد… آن غمزده ناآرام و بيقراري كه خود را در همه شلوغي شهر، تنها و بي كس مي ديد و تمامي اسباب و ابزارهاي مادي را براي درمان درد خويش ناكار آمد و بي اثر مي دانست … اگر رو به اين منبع لايزال قدر آورد و آن را توان مطلق، رأفت مطلق، عشق مطلق و درمان مطلق ببيند، آن گاه است كه مي تواند از همه اين صفات مطلب بهره گيرد و آتش اشتياق خويش را فرو نشاند.
اين نياز آدمي به پناهي ماورايي، از بارزترين نشانه هاي بندگي و عبوديت انسان در برابر ربوبيت توانمند و فراگير و داناست و كه انسانيت انسان در همين عبوديت، مناجات و دعا آشكار مي شود و ارزش وجودي او در همين رويكرد عاشقانه بروز مي يابد.
…. و يكي از راههاي رسيدن به اين مهم، قرار گرفتن در مسير متعالي اولياي خداست.
اين گونه است كه من و تو و آن دوست رنجور ما، هر گاه كه ابرهاي تيره غم بر فرازمان نمايان مي شود و زندگي را بر ما سنگين مي سازد، از ميان همه كساني كه در گرداگرد ما برايمان دل مي سوانند، زاويه خلوتي مي جوييم تا با "او" زمزمه كنيم. همو كه سخن ما را مي شنود، درد ما را حس مي كند، توان درمان آن را دارد، عاشقانه در علاج درد ما مي كوشد و تا ما را از غم اندوه رهايي مي بخشد.
من و تو و آن دوست اندوهگيني كه نمي دانيم توفان جانمان را چگونه فرونشانيم، چه جايي داريم، جز جوار آن مهربان ولي خدا؟ جايي كه فرشتگان درآمد و شدند و درهاي رحمت الهي براي بندگانش گشوده؟ جايي كه بند از پاي ما گسسته و ما رابه سان كبوتراني آزاد در فضاي دل رها مي سازد؟ رهايي از بند، در پي بندگي مطلق، و آزادي از تعلقات، در پي عبوديت محض!
من و تو چه داريم جز همين سرمايه هنگفتي كه همه چيز در برابر آن ناچيز است؟ ما چه داريم جز همين ولي مطلقي كه باب گشوده به قدرت مطلق، علم ملق و عشق مطلق است؟ ما كجا را داريم جز همين قطعه اي از بهشت كه در كنار ماست؟ ما كجا راداريم جز همين حريم دوست كه گاه و بي گاه، عاشقانه به سويش مي شتابيم؟ من و تو، قطره اي هستيم از درياي بيكران ارادتمندان حضرتش.
من و تو ذره اي را مي مانيم از يك جهان دوستدار حضرتش. من و تو اندكي از خيل بي شمار نيازمندان كويش هستيم.
از آن هنگام كه تن پاك علي بن موسي الرضا عليه السلام را در مشهد نهادند، همه روزه بر زائران مقدرش افزون شده، و هر كس حاجتي از آن امام رئوف طلب كرده، آن را به درستي ستانده و كرامت امام را به خوبي ديده است. اگر ما به كساني اشارت داريم كه تن ناتوان خويش را شفا خواسته اند و آن را گرفته اند، نه بدين معني است كه تنها همين شفايافتگان از دامن بخشش امام بهره جسته اند بلكه هر لظحه در حرمش حضور يابيم، خيل مشتاقان در حال نجوا با اويند. و هر دم خوان نعمتش بر جمع مشتاقان گسترده است و چه بسيارند آنان كه از اين سفره كريمانه بهر مي ستانند.

میلاد اما رضا ( علیه السلام ) مبارک باد.

مرشدزاده 

دقایقی از نیمه شب گذشته و من با همسرم گشتی در عالم اینترنت زدیم و چه زیباست اگر در این وقت متن زیبای دعای سیدعلی را بخوانی و همزمان با صدای دلنواز محمد اصفهانی مرو ای دوست او را به گوش جان بشنوی ...

چند روزی است به لطف انواع فیلترینگ در محل کار نتوانستم مطلب جدیدی بنویسم و حال آنکه موضوعات مختلفی چون خوره در ذهنم آمده اند و رفته اند ... شاید همه اش یک توهم از سر دلتنگی نتوانستن باشد شاید هم نه ... اگر تا این هفته مشکلم حل نشد شاید در سایت بلاگر یک وبلاگ شخصی باز کردم و آنجا نوشتم و هر از چندگاهی هم در خانه در اینجا ...

خیلی دوست دارم با هم از این دنیای مجازی بگوییم و اینکه چگونه همه را وا می دارد شخصی ترین مسائلشان را به اشتراک بگذارند و همه را به آنها متوجه سازند ... راستی چرا ؟!!!

اگه اشتباه نکنم مرحوم سیبویه دیروز به رحمت ایزدی رهسپار شد ... برای خبر نیمروزی دیروز بچه های تحریریه گزارشی آماده می کردند از آن عارف که در جایی نقل کرد که دو مصیبت بر امام حسین (ع) بسیار گران آمد اول تشنگی اطفال و دوم اسیری بی بی .... ناخودآگاه وقتی شنیدم دلم آرام گرفت راستش مدتی بود به بچه ها دلبستگی زیادی پیدا کرده بودم و هیچ تاب دیدن مصائب کودکان را نداشتم ... از بچه های خیابانی تا بچه های تکیده و گرسنه نیجریه تا آن بچه که در کنار خیابان گل می فروخت و همانجا می خوابید و ... تا علیرضا (پسر خودم) می ترسیدم از این دلبستگی که مفری از آن نداشتم مگر یاد یار... که به دلم نوید آرامش آمد با نگاه امامی که او هم اطفال را جور دیگر می دید ... خدایش رحمت کند مرحوم سیبویه را ...

امروز سالروز شهادت امام صادق (ع) است و دلم یک عزاداری ناب ناب می خواهد ... التماس دعا

امام صادق(عليه السلام)درآخرين لحظات حيات که مرگ را نزديک ديد،دستور داد که تمام خانواده وخويشان نزديکش برسربالينش جمع گردند وپس از آنکه همه آنان درکنار امام حاضر شدند، چشم بگشود وبه صورت يکايک آنها نظرافکند وفرمود:«ان شفاعتنا لاتنال مستخفاٌ بالصلوة»
ام حميده مادر امام موسي کاظم و همسر امام صادق(عليهماالسلام)ازاين حال امام و شگفت بوده که چگونه امام به هنگام وفات نيز ازاين فريضه بزرگ غفلت نداشته است و هرگاه اين حال امام رابه ياد مي آورده مي گريسته است.
ازکارهاي عجيب امام درساعت رحلتش آنکه دستور داد براي تمام خويشاوندان نزديکش صله وتحفه اي فرستاده شود وحتي براي حسن افطس مبلغ هفتاد دينار فرستاد.
سالمه کنيز وخدمتکارآن حضرت پرسيد:«چگونه به مردي که بادشنه وخنجر به شما حمله آورده وقصد قتل شمارا داشته است ،چنين مبلغي راعطا مي فرمائيد؟»
امام درپاسخ فرمود:«مي خواهي مشمول اين آيه قرآن نباشم که فرمود:«وَالَّذينَ يَصِلُونَ مااَمُرَاللهُ بِهِ يُوصَلَ وَ يَخَشونَ رَبَّهُم وَيَخافُونَ سُوءِ الحِسابِ»(وآنان که فرمان خدارا در مورد صله رحم و دلجوئي ازخويشاوندان اجرا مي کنند وازخدايشان مي ترسند وازمحاسبه بد فرجام بيمناکند).اي سالمه!خداوند بهشت رابيافريد وبوي آن رابسيار خوش و مطبوع گردانيد که ازفاصله اي به مسافت دوهزار ساله به مشام مي رسد، ليکن عاق و کسي که قطع رحم کرده بوي آن را احساس نمي کند و درنمي يابد.

دانلود فلش

برگرفته از سایت اما صادق(ع)

لوئيز رِدِن ، زني بود با لباسهاي كهنه و مندرس ، و نگاهي مغموم . وارد خواربار فروشي محله شد و با فروتني از صاحب مغازه خواست كمي خواروبار به او بدهد . به نرمي گفت شوهرش بيمار است و نمي‌تواند كار كند و شش بچه‌شان بي غذا مانده‌اند.جان لانگ هاوس ،صاحب مغازه ، با بي‌اعتنايي محلش نگذاشت و با حالت بدي خواست او را بيرون كند .

زن نيازمند در حالي كه اصرار مي‌كرد گفت : «آقا شما را به خدا به محض اينكه بتوانم پولتان را مي‌آورم .»

جان گفت نسيه نمي‌دهد .مشتري ديگري كه كنار پيشخوان ايستاده بود و گفت و گوي آن دو را مي‌شنيد به مغازه دار گفت : «ببين اين خانم چه مي‌خواهد خريد اين خانم با من .»

خواربار فروش گفت :لازم نيست خودم مي‌دهم ليست خريدت كو ؟

لوئيز گفت : اينجاست .

- ليستت را بگذار روي ترازو به اندازه ی وزنش هر چه خواستي ببر !!

لوئيز با خجالت يك لحظه مكث كرد، از كيفش تكه كاغذي درآورد و چيزي رويش نوشت و آن را روي كفه ترازو گذاشت . همه با تعجب ديدند كفه ی ترازو پايين رفت .

خواربارفروش باورش نمي‌شد .

مشتري از سر رضايت خنديد .

مغازه‌دار با ناباوري شروع به گذاشتن جنس در كفه ی ديگر ترازو كرد كفه ی ترازو برابر نشد ، آن قدر چيز گذاشت تا كفه‌ها برابر شدند .

در اين وقت ، خواربار فروش با تعجب و دلخوري تكه كاغذ را برداشت ببيند روي آن چه نوشته است .

كاغذ ليست خريد نبود ، دعاي زن بود كه نوشته بود :


((اي خداي عزيزم تو از نياز من با خبري ، خودت آن را برآورده كن))

سعی کنیم یادمون نره

جمعه ها اگر یادمون بود با sms یاد هم بندازیم.