مرحوم آقاى سید رضا دربندى فرمود: یکى از دوستان نقل مى کرد: خرازى فروشى که نزدیک چهارراه حسن آباد، کنار خیابان بساط پهن مى کرد گفت: من خدا را دیدم. گفتم: چه طور خدا را دیدى؟ گفت: پاسبانى بود به نام على خان که همه ى مردم را ناراحت مى کرد. مثلا به خرازى فروشى که همه ى سرمایه اش 200 ریال بود و کنار خیابان بساط پهن کرده بود، مى گفت: 2 قران بده. اگر نمى داد، بساطش را وسط خیابان مى ریخت. بعد از دو ساعت، دوبار مى آمد و پول مى خواست. به همین صورت افراد را اذیت مى کرد. روزى ـ در زمان کشف حجاب که حجاب براى زنان ممنوع بود ـ زنى که روسرى سرش بود، از این جا مى گذشت. على خان به آن زن گفت: روسرى را بردار. آن زن گفت: من مخالف دستور دولت عمل نمى کنم؛ ولى مانعى دارم که نمى توانم روسرى ام را بردارم. پاسبان گفت: امکان ندارد، باید روسرى را بردارى. دوباره آن زن گفت: آقاى پاسبان، من متمرد نیستم؛ ولى مانعى دارم که نمى توانم. کم کم مردم دور پاسبان جمع شدند و وى دست برد و یک مرتبه روسرى را از سر زن برداشت. سر آن زن طاس بود و مو نداشت، همه ى مردم خندیدند، زن هم خجالت کشید و رفت. پس از چند لحظه با چشمان خودم دیدم که مغز سر على خان، زیر ماشین است. من آن جا خدا را دیدم؛ یعنى فهمیدم که جهان را صاحبى باشد خدا نام.
برگرفته از سایت مرحوم علامه
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم تیر 1388ساعت 8:35 توسط محمد حبيبي دوست
|
