به نام خدا
1- امروز از خیابان جمهوری رد می شدم. سیستم های صوتی بود که از کارتن خارج می شد؛ 1، 2، 3 آزمایش می شود . . . بعد هم یه نوار برای تست بیشتر . باند و بلندگو سوار وانت می شد و می رفت.
2- دوشنبه از میدان ولیعصر(عج) رد می شدم. نوار فروشی اون نزدیکی یه نواری روشن کرده بود. خواستم از شنیدنش فرار کنم دیدم داره مذهبی می خونه. دقیق شدم جالب بود، برای یکی از دوستام که تعریف کردم گفت مجازه فقط تیون (Tune) داده به صداش.
3- یادم نمیره وقتی تو تاریخ خوندم یکی از جنگهای زمان حکومت مولا بوده، میان کارزار یکی از سپاه دشمن از امیرالمؤمنین(ع) در مورد توحید سؤالی می پرسه. حضرت شمشیر رو غلاف می کنه. شروع می کنه خطبه خواندن در مورد توحید!
*** نمی خواستم نوشتن در حال و هوای قبلی رو ادامه بدم، اما این مهمه که ما توی این میدان بازی نخوریم. روز عاشورا و تاسوعا اگر نماز صبح قضا شد، اگر زن و مرد تو خروج از مجلس . . . ، اگر دعوا و درگیری و دلخوری تو هیات بود، اگر ماشینها مزاحم رفت و آمد شد، اگر صورت خونین عزادار امام حسین تبرک شد، اگر مجلس عزا در محلی غصبی برگزار شد و اگر . . . اینها تمام نقض غرض می شه ها.
** من و شما چندتا کتاب در مورد امام حسین (ع) خوندیم؟ چقدر کار کردیم؟ چقدر این جلسات رو برای فهم بیشتر شرکت کردیم؟ چقدر با مشی و روش حسینی آشنایی داریم؟
بخش کثیری از توان و انرژی که در این ایام صرف می شود، تنها برای ظاهری است که کفایت از محتوا نمی کند. آری بلندگو و بیرق(علم و کتل) و مداح لازمه اما آیا هدف اینهاست. آیا تعداد جمعیت حاضر در دسته ی عزا یا تعداد غذای توزیع شده ملاک اسلام و ایمان مردم جامعه ست؟ رشد و تکثر هیاتها و تکیه ها نباید از نگاهی آماری دیده بشن.
*ختم کلام. بدانید و بدانیم. هیچکس بر عزا و عزادار حسینی خرده ای نتواند گرفتن. که او کشتی نجات است و رسم سالاری داند. به یقین من کوچک تر از آنم که ادعایی کنم. لیکن مهم دانستم این آگاهی و بیدار باش است که جوانان این مملکت در فقر دانایی صحیح شیعی می سوزند. و ما عده ای که تعداد تیغه های علممان را می شماریم که زیادتر شود!
هدف شهادت بزرگ شهیدان که به حقیقت هیچ کشته ای به او شباهت ندارد، خداشناسی بود، پیامبرشناسی، معاد شناسی، امامت و مهدویت شناسی. زنهار که به بیراهه نرویم.
